Seminaria włoskie

Seminaria włoskie to zbiór wykładów wygłoszonych przez W.R. Biona w Rzymie w roku 1977. Tekst obejmuje pytania zadawane przez uczestników oraz fascynujące, a czasami kontrowersyjne odpowiedzi Biona. Seminaria odbyły się w dwóch cyklach: pierwszy, składający się z czterech spotkań, przeprowadzono pod auspicjami Włoskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego, drugi zaś, obejmujący pięć sesji, został zorganizowany przez Via Pollaiolo Research Group. Bion omawia rozmaite zagadnienia, m.in.: trudne zjawiska w wymianie pacjenta i analityka, powiązania między muzyką i psychoanalizą, komunikację niewerbalną oraz metodologię psychoanalizy.

Chcę zwrócić uwagę na to, że ludzkie zwierzę ma umysł, charakter albo osobowość. Wydaje się, że to dosyć użyteczna teoria, my jednak zachowujemy się tak, jakbyśmy myśleli, że to coś więcej. Jako psychoanalitycy albo psychiatrzy nie możemy myśleć o tym jedynie jako o ciekawej teorii. Pacjenci też nie zgłaszają się do nas dlatego, że cierpią z powodu ciekawej teorii. Możemy powiedzieć, że w psychoanalizie mamy jednego współpracownika, na którym możemy polegać, bo zachowuje się on tak, jakby naprawdę miał umysł, poza tym myśli, że mógłby mu pomóc ktoś inny, a nie tylko on sam. Mówiąc w skrócie, najważniejsza pomoc, jaką psychoanalityk może uzyskać, nie pochodzi od jego analityka, superwizora, nauczyciela albo przeczytanych książek – ale od pacjenta.

(fragm. Seminarium 1)