Kinesiotaping w pediatrii

Zw wstępu do książki "Kinesiotaping w pediatrii" autorstwa Emilii Mikołajewskiej:

"Kinesiotaping to metoda polegająca na specyficznych oklejeniach wybranych fragmentów ciała specjalnymi plastrami w celu leczniczym. Plastry nie posiadają w swej strukturze żadnych elementów farmakologicznych, a ich budowa zapewnia jak najbardziej neutralne wrażenia czuciowe na skórze. Działanie terapeutyczne polega na własciwej technice użycia tych plastrów.

Kenzo Kase D.C. (Doctor of  Chiropractic), przewodniczący największej organizacji terapeutów metody kinesiotapingu – Kinesio Taping Association (KTA), około 1973 roku stworzył teoretyczne i praktyczne podstawy tej metody, której nadał nazwę z ang. Kinesio Taping, równocześnie stworzył narzędzie do tej metody, tj. plastry z ang. Kinesio Tex Tape.

Wśród różnych spotykanych wersji nazwy tej metody w Polsce najczęściej używana i najbliższa orginałowi to "kinesiotaping".

Kinesiotaping działa na organizm poprzez:

• sensorykę,
• wspomaganie pracy mięśni,
• rozluźnienie zbyt mocno napiętych mięśni,
• wspomaganie funkcji więzadeł, a poprzez to wspomaganie działania stawów,
• wsparcie układu limfatycznego,
• poprawę miejscowego krążenia,
• poprawę układu powięzi,
• wsparcie właściwego ustawienia części ciała,
• działanie przeciwbólowe.

Obecnie kinesiotaping wspomaga fizjoterapię zarówno jako metoda przewodnia, jak i metoda uzupełniająca. Znalazł on swoje miejsce nie tylko w terapii osób dorosłych, ale także w terapii dzieci, zarówno tych najmłodszych, jak i starszych. Oklejenia z użyciem plastrów do kinesiotapingu sa akceptowane przez dzieci, szczególnie dzięki atrakcyjności wyglądu, bezbolesności aplikacji oraz możliwości znalezienia się w grupie wyróżnionych (tj. mających szansę stosowania tego, co najlepsi, popularni sportowcy, często fotografowani właśnie z równego typu oklejeniami).

Niniejsza książka stanowi zestaw stosunkowo łatwych w użyciu propozycji rozwiązań różnych problemów funkcjonalnych u dzieci. Przedstawione rozwiązania są przykładem radzenia sobie z niektórymi trudnościami. Zgodnie z założeniem twórcy metody, Kenzo Kase, rozwiązania te przez dobrze przygotowanego terapeutę mogą (a nawet powinny) być modyfikowane. Zmodyfikowane lub nowe aplikacje rozszerzają warsztat terapeutyczny, konieczna jest jednak bardzo dobra znajomość anatomii, fizjologii, zasad kinesiotapingu oraz doświadczenia terapii tą metodą.