Przypadki laboratoryjno-kliniczne w medycynie praktycznej Zeszyt 1

Fragment przedmowy do książki "Przypadki laboratoryjno-kliniczne w medycynie praktycznej" pod redakcją Leszka Kalinowskiego:

Współczesnie dwie trzecie wszystkich informacji niezbędnych do oceny stanu zdrowia pacjenta są pozyskiwane z badań krytycznych wykonywanych w laboratorium. Badań tych nie należy już nazywać dodatkowymi, stały się bowiem bardzo istotne zarówno w medycynie profilaktycznej – aby ujawnić zaburzenia czynności organizmu człowieka, zanim pojawią się objawy, jak i w medycynie naprawczej – aby ustalić na początku choroby właściwe i precyzyjne rozpoznanie, a następnie ocenić efektywność zastosowanego leczenia, wykryć powikłania i przedstawić rokowania. Badania laboratoryjne zyskały fundamentalne znaczenie w intensywnej terapii w stanach zagrożenia życia pacjenta. Warto przy tym wspomnieć, że badania laboratoryjne są najłatwiej dostępnym i najtańszym (tylko 3-5% kosztów opieki medycznej) źródłem informacji medycznych […}

Niniejsze przedsięwzięcie wydawnicze (zeszyt pierwszy), zaplanowane jako cykl Przypadki laboratoryjno-kliniczne w medycynie praktycznej, będzie pomocne w praktyce medycznej w wykształceniu właściwych nawyków diagnostycznych zgodnie z algorytmami, które wypracowano dzięki wykorzystaniu w postępowaniu klinicznym wiarygodnych dowodów naukowych – zarówno badań eksperymentalnych, jak i obserwacyjnych (evidence-based medicine). Każdy z zeszytów będzie zawierał opisy prawdziwych historii chorób z rozmaitych dziedzin medycyny, zwłaszcza z tych, w których znaczenie badań laboratoryjnych jest nie do przecenienia. Opisywane będa przypadki chorobowe, które są codzienna praktyką kliniczną; w komentarzach będziemy się starali przedstawiać w jak największym zakresie bogactwo interpretacyjne omawianych wyników badań laboratoryjnych oraz sposoby logicznego postępowania w diagnostyce różnicowej, które mają prowadzić do ostatecznego rozpoznania i odpowiedniego leczenia. Omawiane przypadki chorobowe będą dotyczyły również opisu diagnozowania i leczenia pacjentów z tzw. chorobami rzadkimi (w Europie choroba uznawana jest za rzadką, jeśli dotyka nie więcej niż 5 na 10000 osób), w tym także chorób w zasadzi nieznanych lub mało znanych. Własnie ze względu na rzadkość występowania, trudności w rozpoznaniu i brak świadomości społecznej poszerzanie wiedzy o tych chorobach wymaga szczególnej uwagi.

Prof. Leszek Kalinowski